Peynirli Çörek #35’e konu olan çörek tuvalin yalnızca küçük bir bölümünü, sol alt köşeyi kaplıyordu, bir telefon direğinin metal basamaklarından birine takılmış duruyordu. Boş, fazlasıyla kısaltılmış bir sokak görülüyordu tuvalde, sokaktaki tek canlı varlıklar orta uzaklıkta bir yerdeki ağaç ve üzerindeki süslü kuştu, bir sürü kıvrım, bezeme ve parlak renkli lekelerle yoğun bir şekilde boyanmıştı kuş.

“Bu,” dedi Slab, Esther’in sorusunu yanıtlayarak, “benim katatonik dışavurumculuğa karşı başkaldırım: belirlemiş olduğum evrensel simge, Batı uygarlığındaki haçın yerine geçecek. Armut Ağacındaki Keklik, simge bu. O eski noel şarkısını biliyorsundur, dil oyunudur aslında. Perdrix, pear tree. Güzel tarafı, bir makine gibi çalışması ama yine de canlı olması. Keklik armut ağacının meyvesini yer, sonra da dışkısı ağacı besler, ağaç büyür de büyür, her geçen gün kekliği biraz daha yükseğe taşır ve aynı zamanda da ona devamlı bir besin kaynağı sağlar. Devridaim gibi bir şey, tek bir farkla.”

Resmin üst tarafında, keskin dişli bir su oluğu canavarını gösterdi. En büyük dişin ucu, ağacın eksenine paralel giden ve kuşun başının içinden geçen hayali bir çizginin üstündeydi. “Alçaktan uçan bir uçak ya da yüksek gerilim kablosu da olabilirdi,” dedi Slab. “Ama bir gün bu kuş, canavarın dişine takılıp kalacak, tıpkı telefon direğine çoktan takılmış olan zavallı peynirli çörek gibi.”
“Niye uçup gidemiyor?” dedi Esther.
“Çok salak da ondan. Eskiden uçmayı biliyormuş, ama sonra unutmuş.”
“Bunda bir alegori seziyorum.”
“Hayır,” dedi Slab. “Pazar günleri Times’ın bulmacasını çözmekle aynı entellektüel düzeyde olurdu bu. Sahte olurdu. Sana yakışmazdı.”
Esther yatağa gitmişti. “Hayır,” dedi Slab, neredeyse bağırarak.
“Slab, çok kötü. Fiziksel bir acı hissediyorum, tam şuramda.” Parmaklarıyla boydan boya karnını gösterdi.
“Ben de bulamıyorum ki,” dedi Slab. “Schoenmaker seni maldan kestiyse bu benim suçum mu?”
“Arkadaşın değil miyim ben senin?”
“Hayır,” dedi Slab.
“Sana bunu kanıtlamak için ne-“
“Git,” dedi Slab, “yapabileceğin şey bu. Bırak ordu malı bekar somyamda yatıp uyuyayım. Tek başıma.” Yatağa doğru emekleyip yüzükoyun yattı. Az sonra Esther gitti, kapıyı kapamayı unutarak. Reddedildiğinde kapıyı çarpacak biri olmadığı için.

Thomas Pynchon, V, Bölüm 10, Tercüme: Cem Akaş

After a while I spotted the dangers. I’d become hooked.
I had to start making up rules, just try and keep it under control.
Never follow people for too long.
Don’t follow women down dark alleys after dark.
It was supposed to just be completely random..
And when it stopped being random, that’s when it started to go wrong.

When I started to follow people,
specific people, when I selected a person to follow,
that’s when the trouble started.
Other people are interesting to me.
Have you ever listened to other people’s conversations on the bus or on the tube?
Seen somebody on the street that looks interesting or is behaving slightly
– oddly or something like that?
Wondered what their lives involved, what they do, where they come from, where they go to?
You watch somebody’s behavior, and it raises a hundred thousand questions..
and I wanted to ask those questions, I wanted to know what the answers were,
and so I’d followed people, to try and find out.

Most important rule was that even if I found out where somebody worked or where they lived,
then you’d never follow the same person twice.
That was the most important rule.
That was the one that I broke first.

erase by herman taşçıoğlu (http://maetl.com/)

“An Unfortunate Woman / Talihsiz Bir Kadın”, Richard Brautigan’ın uzun bir döneme yayılan son savruluşunda yanında taşıdığı ve arada boşluklar bırakarak devam ettiği bir defterden çıktı. 1982 yılında yazılan bu defterin yayınlanması ne yazık ki Brautigan’ın ölümünden on yıl sonra, 1994’de “Cahier d’un Retour de Troie / Truva’dan Dönüş Güncesi” adıyla Fransa’da oldu. Kitabın ABD ve İngiltere’de orijinal dilinde okuyuculara ulaşması için altı yıl daha geçmesi gerekecekti. Bugüne dek kitap yalnızca altı dile çevrildi (Fransa, Japonya, Almanya, Çek Cumhuriyeti, İtalya ve İspanya). Kendi sözcükleriyle açıklamaya çalışırsak, ölümün ülkesinden gönderilmiş olsa da, nispeten yeni, diri bir kitap duruyor önümüzde.

Brautigan, 1984 yılındaki son Fransa ziyaretinde Marc Chenetier’e, kitabı anlayabileceğini ve belki de çevirip yayınlatabileceğini düşünerek “Talihsiz Bir Kadın”ın manuskriptini verdiğinde, o dönemde Birleşik Devletler’de düzgün bir yayıncı bulamayacağını söylemişti. Belki de neden, Chenetier’in yorumuyla, artık bu tür işlerle ilgilenemeyecek kadar yorgun olmasıydı. Aynı yılın sonbaharında kendisini vurduğunda, Chenetier elindeki manuskripti hiç okumuş muydu ya da okumaya başlamış olsa bile, tamamlamış mıydı, tahmin etmek zor. Ya da halihazırda Brautigan’ın Fransa’daki yayıncısı olan Christian Bourgois’in Chenetier’in çevirisini yayınlamak için neden bunca beklediğini. İntiharının yirmi beş yıl sonrasında tek bildiğimiz, “Talihsiz Bir Kadın”ın Richard Brautigan’ın yaklaşan ölümünü sessiz sedasız haber veren bir roman olduğu.

Öncelikle epigrafta ve defterin son satırlarında, dahası romanın içinde bir paragraf olarak da bulunan Euripides alıntıları, “Iphigenia in Aulis”dendir ki, bu eser Euripides’in bir ormanda yürürken kralın av köpekleri tarafından parçalanarak öldürülüşünden önce tamamladığı son oyundur. Romanın ithaf edildiği Nikki Arai’nin defterin kapanışından birkaç gün sonra kanserden gelen ölümü ve roman boyunca bahsedilen, kendini asmış olan kadının hayaleti, Brautigan’ın zihnini mütemadiyen kurcalayıp durmuş. Defterin sonlarında bütünüyle kendi yaşantısının karanlık yüzüne odaklanmış olması, Montana’daki yalnızlığı, kızıyla aralarının bozuk olması, zaten çok alkol tüketen bir adam olarak kalibreyi daha da arttırması, bizi her zamanki Brautigan zekası, mizahı ve yalınlığından mahrum bırakmamış öte yandan. Defterin bazı sayfalarında ölüm arka odalardan birine alınsın alınmasın, önümüze açılan salonda harikulade Brautigan cümleleri ardı ardına yazılmaya devam etmiş.

Söz konusu olan Brautigan olduğunda, temkinli davranmak gerek gene de.

Ziriab Mobile
Eylül 2007, Kadıköy

An Unfortunate Woman (A Journey) - Richard Brautigan
(St. Martin’s Griffin, Paperback 2001)
Tercüme: Taylan Taftaf
Yayınevi: Altıkırkbeş
ISBN: 994-605-5532-04-2
idefix

PDF (Okumak için sol, indirmek için sağa tıklayın. Boyut 200k)

illüstrasyon: herman taşçıoğlu (http://maetl.com/)

David Mamie (guitar / vocals), Ali Ozkan (bass), Alex Muller (guitar), Bernard Widmer (drums)

Track List
01 - Vincent Stohler (3:18)
02 - Singer (1:38)
03 - Raybahn (2:28)
04 - Trabzonspor (4:16)
05 - Las Vegas (2:36)
06 - Füllventil (3:25)
07 - Cactus Daisy 2 (3:19)

Download Link
http://rapidshare.com/files/392500451/Swoan.rar.html

Gül Amerika gül
Kendine gül
Anarşi de neymiş
Poz ver New York’lu
Burası Manhattan Amerika!
Tanklar döner
Zencefiller patlar

New York söyle bana
Anarşi ne demek?
Brooklyn’de Yahudi sormadı mı sana?
İstemedi mi bir sigara?
Gül gül kahkaha at
Patlat patlat!

Williamsburg !
Hipsterların
Parkların
Sincapların
Söyleyin
Sırıtın

Bu ne ruhsuz sırıtış!

Hayat güzel
Dönünce toprak da güzel
Mandik atanlar
Kaçanlar
Hayat kerbalada aşk
Aşk kerbalada hayat
La havle
La hamle
Askeriye
Sıradan olandan olmadı yüzün
Tarafın
O güzel yüzün
Nerede kaldı heyecan?
Ya coşku?
Peki ya heves?
Dönünce toprak da güzel.
Amerika Amerika
Nerede kaldı o
Güzelim yüzün?
Güzellerin?
Sigarasızım
Yalnızım
Kızgınım
Kinim var
Kusmam lazım
Hepsi kendime

Heidi bugün okula geldi

“Bizim yandaki aynı aynı
Ben pek sevmem
Sevmem derken zararı olmaz bana.

Benim de ne çok sevdiğim(n) yönün varmış.”

Amerika Amerika
Adın Sera
Tadın sera tadında
Amerika Amerika
Sen de bittin
SSCB de
DDR da
Her şeyin bir sonu olmalı.

“6 kız bir evde”
Evrende
Macera dolu
“Abim İstanbul’da, evlendi.
Sessiz sakin bir tipti.
Tek eşli, akademik
Heeee”
Hayat zor süper fm’le daha da zor.

Nerede kaldı kurgusuz ve hesapsız
Yılların?
“çok duygusalız
Yani İngilizlere göre”
“En fazla 1 yıl sürer 20. yüzyılda ölüm acısı”
“hoşumuza gidiyor böyle yaşamak”

Zoziknik Ludwig

“Nasıl anlatabilirim ki cicim?” dedi. Zaten böyle bir şey beklemediğim için, yalnızca önüme konan cinle ilgilendim. Genç barmenin ikimizden de hiç hoşlanmadığını biliyor ama bunu uzun süredir umursamıyordum. Eskilerden bir çocuğun, zamanında BBC’yi birbirine kattıktan sonra, bardan atılırken “Burada içki satıyorsunuz, bunların olması normal!” diye bağırdığını anlatmışlardı. Böyle çocuklardan çok bulamazsınız artık. Eski toprak, derler ya. Şimdi daha çok olanlar, ortalama enerji düzeyinde yarı uykuda yaşayan insanlar. Hepsi de o kadar değerli ki. Minyatür kaplumbağalar gibi. Sıfır fonksiyon, full şirinlik. Yapacak hiçbir şey yoktu. Nick Drake çalsın istedim birden, ancak DJ kendi ıstırabını sürükleyen bir CD takıp ortalıktan kaybolmuştu. Barmen, kızın martinisinin bittiğini görüyor ama bir şey yapmıyordu. Gözlerimi kapattım. “Şunu dolduracak mısın, Eddie?” derken kız kahramanın sesi bir tıslama şeklinde çıktı. Onu bu tür sebeplerden sevdiğimi düşündüm birden, sonra bu düşüncelerle birlikte önümü kaplayan sigara dumanını da dağıtarak, “fanzin filan mı yapsak?” dedim. Cevap beklenmeyen sorulardan biri olduğundan, kız yalnızca önüne konan martiniyle ilgilendi. Bir gece önce tuhaf bir filmi ortasından yakalayıp bir süre seyretmiş ama sonunu getirmemiştim. Kan çanağı gözlerle zap yaparken filmde durma nedenim, kahramanın Six Feet Under’da Brenda’nın kaçık kardeşini oynayan çocuk olduğunu fark etmem olmuştu. Çocuk bu filmde de çatlağın tekini oynuyordu ama daha sevimliydi. Hayatının bir film olduğunu düşünüyor, sürekli seyirciyle konuşuyordu. Bir de, psikoloğuna aşık olmuştu çünkü bunun film için uygun bir durum olduğunu düşünüyordu sanırım. Sonra televizyonu kapattım. Brenda’nın kardeşi dışında casting bir felaketti. “Flight of the Conchordes konserine gideceğiz,” dedi. “Londra’da çalıyorlarmış, tek konser, gelecek haftasonu olmam buralarda.” Yeni bulduğu kolejli çocuğun kredi düzeyini merak etmek yerine, eksiye ineceğimi bile bile bir cin daha söyledim ve düşüncelerimi St. Pauli’nin ligdeki durumu üzerine yoğunlaştırdım. İlk 3 haftayı 1 yenilgi 1 beraberlikle kapatmış ve yalnızca evde Oberhausen’a 4 atmıştık. Aslında kötü bir başlangıç sayılmazdı. Ama gene sonunda, daha çok kaybetmiş olacaktık. Hep böyle olurdu. “Bir martini daha içersem eksiye iniyorum, sende ne var?” dedi. Cüzdanımı çıkarıp, içinden bahis gazetesinden kestiğim parçayı çektim. Kağıt parçasını elimden almadan, yalnızca iki parmağıyla tuttu: “St. Pauli’ye bir 100’lük yatırdığına inanamıyorum,” diye mırıldandı. “Ben de,” dedim. Gerçekten de 15 dakika önce yaptığım şeylere bile inanamıyordum. Kaplumbağa olmak istiyordum ben de. “Her neyse,” deyip sigarasından uzun bir duman üfledi, yarısı bile içilmemiş sigarayı tablaya bastı, barın üzerine bir 50’lik bıraktı, barmene doğru orta parmağını kaldırdı ve aynı anda da bana doğru dönerek, “Yarın ara beni,” dedi. “Bazen çok sıkılıyorum bu yeni çocuğun oyuncaklarından, ama bu gece Crystal açılıyor.” Her zaman en sevdiğim sözcüklerden biri olmuştur crystal. Gözlerimi kapattım. Kız kahraman bu gecelik en iyi yardımcı oğlan oyuncunun yanağına bir öpücük kondurduğu anda Band of Horses çalmaya başlaması gerekiyordu: Wicked Gil. Kız kahraman gittiğinde, en iyi yardımcı oğlan bar taburesinde arkasına dönecek ve seyircilere gülümseyecekti. Yani en azından sahne planı buydu. Alex Supertramp hiçbirimizle arkadaş olmazdı.

Track List
01 - Very Slow Bossanova (3:55)
02 - I Know You Can Smile (3:23)
03 - Within Tolerance (4:03)
04 - Second Hand Smoke (3:39)
05 - Happiness In Your Face (3:20)
06 - Aim For A Smile (4:16)
07 - Cardboard Box (3:06)
08 - Dark Horse (3:33)
09 - Hamburger Cemetary (4:23)
10 - Phantom Of My Organ (5:09)

Download Link
http://rapidshare.com/files/367243503/Slowblow.rar.html

Slowblow is an Icelandic musical duo consisting of Orri Jónsson and Dagur Kári Pétursson. Their music is an aesthetic of home-made, lo-fi analog tinkerings, which often slips into both electronic and folksy terrain. They began recording in the mid 1990s and have made several albums together. They created the soundtrack for the successful independent Icelandic movie Nói Albínói and have worked with other Icelandic artists such as former Múm band member Kristín Anna Valtýsdóttir. They have released albums under the Reykjavík based record labels Smekkleysa, Kitchen Motors, and Mobile / Plug.

Discography
Quicksilver Tuna (Sirkafúsk Records, 1994)
Fousque (Sirkafúsk Records, 1996)
Nói Albínói (Kitchen Motors, 2004)
Slowblow (Mobile / Plug, 2004)

Velvet Series 2.2 by the Legion of Namesakes
March 06 Saturday 2010 Dunia

Velvet Series 2.1 by the Legion of Namesakes

There’s something in the way we move that keeps them on their own.

Velvet 1.3 - 28 Ekim 2009 Çarşamba @Dunia-Kadıköy

Fotoğraf: Self Control by Poisonunic (http://poisonunic.deviantart.com/)

Velvet 1.2 - 04 Eylül 2009 Cuma @Dunia-Kadıköy

Görsel: Pop Art Machine (http://popartmachine.com/)

can of worms
one for me
one for you
i feel a little bit full
hmm no
maybe one more
why stop
eat the whole
ok then
can i have one more
sure
very nice indeed
yep
look how lovely they are
have one more
but my mouth is full
wait a second
ok then give me more
so lovely and tasty
yep they are
hmm
this one looks especially good
but be careful it is a bit long and thin
it can choke you
maybe i wanna choke
ok then dead girl
eat it as well

–Ministry of Magic–

Velvet 1.1 - 07 Ağustos 2009 Cuma @Dunia-Kadıköy

Track List
01 - TV Commercial (4:48)
02 - Brain Damage (3:39)
03 - Nowadays (4:51)
04 - My Choice (1:11)
05 - Destroy The Presence Of This World (4:16)
06 - Innocent Yuppie (5:29)
07 - Richard Brautigan (7:06)

Download Link
http://rapidshare.com/files/366698734/Groove_Machine_-_Destroy_The_Presence_Of_This_World.rar.html